Een reportage over artsen in verpleeghuizen die hun handen vol hebben aan demente ouderen die agressief gedrag vertonen. Deze ouderen vormen een toenemend probleem in verpleeghuizen. Verpleegkundigen hebben moeite om de ouderen rustig te krijgen en dringen er bij artsen op aan om anti-psychotica voor te schrijven. Rob van Marum, farmacoloog: “Ik vind het eigenlijk gewoon verdoven. Het verdooft de emoties, de drive om dingen te doen. Als je het scherp zegt, worden mensen chemisch vastgebonden.”
Altijd Wat maakte al eerder reportages en portretten rond het onderwerp dementie. U kunt die zien op onze pagina 'dossier dementie'.
Lees ik het goed verpleegkundigen! Er wordt gewerkt met laag of niet opgeleid personeel die geen kaas hebben gegeten van het ziektebeeld en dan komt de onrust onder bewoners en breekt de hel los dus niks chemishe zweedse band ,eerst toegerust personeel en voldoende personeel het moet maar eens afgelopen zijn om de schrale ouderenzorg nog verder uit te benen .
Ik zie elke week de excessen in de dementenzorg ,de laatste sterkrachten gaan eerdaags met pensioen als ze al van te voren niet opgebrand zijn en nieuwe aanwas is moelijk te krijgen, het is een roeping en dat zijn er nog maar weinig die dat hebben. In de toekomst zal familie steeds meer in moeten springen om de basiszorg te leveren dus dan moet je maar hopen dat je familie dat wil of kan doen.
Voor degenen die geen familie of mantelzorgers hebben zie ik de toekomst somber in.
Ik vraag me af waar guppy de ervaringen heeft opgedaan.....Al jaren werk ik met dementerenden en dat doe ik samen met goed opgeleide collega's die wel degelijk weten om welk ziektebeeld het gaat, en zelfs om welke vorm en welke fase van dementie. Guppy je kunt misschien iets duidelijker zijn...je haalt nl en heleboel door elkaar en je beledigt nu een behoorlijke groep mensen die nog steeds bewust werken met dementerenden. Ik ook!! maar een roeping, nee helaas....daar bakt de bakker ook geen brood voor!
Vraag eens aan zo'n ongeschoolde medewerkers welke kaas hij of zij eet en vraag eens aan dezelfde medewerker wat het met hem of haar doet als iemand zo woedend tegenover hem of haar staat en de onmacht van beide kanten zo voelbaar is. En als je de excessen ziet .....je doet alsof de medewerkers verantwoordelijk zijn voor de verschraling van ouderen....
nou ik ben het niet helemaal dat het door u geshets ongeschoold of lager opgeleid personeel zorgd voor slechte verzorging, wel dat er verzorgend personeel rond loopt misschien mede door de werkdruk maar dan toch die weinig op hebben met het vak of zoals men al aan gaf DIT VAK IS OOK EEN ROEPING , en of je dan hoog of laag opgeleid bent zoals jullie aan geven dat doet er niet toe ,als er maar onderling goed samen gewerkt word.
iemand die met pijn in de ogen moet toezien hoe snel personeel grijpt naar v b i
In alle menselijke relaties is er maar één vraag: wat zou Liefde nu doen?
Dit is eigenlijk een klein vervolg op de reportage over gesprekken over een voltooid leven van de verleden week. Ik heb daarop zojuist gereageerd nà het zien van de discussie in Debat op 2.
Het doet mijn verzoek aan u herhalen als christelijke omroep NCRV die we met elkaar zijn (Abonr. 6257186/06NCR): is het niet beter een programma te maken waarin wordt onderwezen hoe mensen meer bewust kunnen leven? We hebben immers als taak de Liefde voor God en voor de naaste te onderwijzen! Onze Opdracht is: het Paradijs op aarde vestigen! Dat doen we niet door middel van reportages vanuit het hoofd, noch door middel van discussieprogramma's die mensen nog verder in het hoofd jagen! Bent u als christelijke omroep niet met mij van mening dat het beter is om mensen weer naar hun hart te krijgen? Mensen te religiëren? Zodat ze weer verbinding kunnen krijgen met hun geVOEL in het nauwelijks gebruikte gedeelte van hun hersenen omdat ons onderwijs daarop in onze westerse beschaving niet meer is gericht?
Gaarne verneem ik van u. Namens Community of Peace Nederland, Met vriendelijke groeten,Krishnananda
Wij hebben net gisteren onze dementerende moeder begraven. Overleden als gevolg van een val waarbij ze haar heup brak. Ook onze moeder kreeg HALDOL!
Het wordt hoog tijd voor serieuze aandacht voor dementerenden!
Hallo,
Nog gecondoleerd met uw verlies. Ik werk al meer als 20 jaar in de zorg en begrijp dat u, vanuit uw machteloosheid, zo reageert. Echter hoeft haldol niet de oorzaak te zijn van de val, maar kunnen er ook andere aspecten meedoen. De situatie ken ik niet maar het doet me pijn dat de medicatie de schuld krijgt, als verzorgende probeer ik zoveel als mogelijk voor onze pg-bewoners te doen. Medicatie is niet altijd goed maar wel een hulpmiddel. Ik voel me niet altijd veilig op mijn werk, dat is niet het belangrijkst, de medewoners moeten een veilig gevoel hebben. Immers het basisgevoel van de dementerende is angst.Daar komt vaak ook de onrust en boosheid vandaan. Helaas is,zoals u vast al meerdere keren hebt meegemaakt en gelezen, het personeelstekort een groot probleem. Wanneer er geen vrijwilligers zouden zijn wordt dit probleem alleen maar groter. De dementerende verdiend veel meer! Beetje aandacht, vooral tijd, gewoon voor een praatje of even een verhaal aanhoren. Of gewoon erbij gaan zitten en laten merken dat je er bent. Helaas gaat dat niet op 26 bewoners en 4 a 5 personeelsleden........
hoi
Ik werk al jaren met hart en ziel in de zorg
Bewust gekozen om te werken met dementerenden
Dat er geen goede medicijnen voor deze groep bewoners zijn daar moeten wij ons druk over maken
Maar zonder medicijnen voor agressie kunnen wij niet, in mijn ogen
Dan moeten wij toch 1 op 2 a`3 bèwoners staan
Dat kan ik heel veel agressie voorkomen door steeds in de nabijheid van de bewoners te zijn
maar dat is te duur staan nu met 2pers op een groep van 14 bewoners Komt er 1 collega `morgens bij om te helpen met wassen maar die gaat om half12 weer naar huis
Dan komt het ook regelmatig voor dat ik s`middag alleen op 14 bewoners sta
Al jaren komt vanuit de media berichten over hoe slecht er in ons land wordt gezorgd
Dat mijn collega`s en ik dagelijks geconfronteerd worden met slaande/knijpen schelden bewoners is bijna normaal?
@Blomke het is verschrikkelijk en ik vind het verschrikkelijk dat het gebeurd is. Maar ik denk dat het heel makkelijk is om vanaf de zijlijn te zeggen van ik wil niet dat mijn patner haldol of iets dergelijks krijgt.
Maar we moeten ons wel realiseren dat er mensen werken en die moeten zich veilig voelen en niet met angst naar hun werk gaan. Als mensen geen medicatie krijgen tegen dit gedrag dan word het erger en erger. Dan mogen we straks onze ouders of partner thuis gaan verzorgen omdat niet meer met deze mensen wil werken. Omdat ze zich niet veilig voelen en hun beroep niet kan uitvoeren. Zitten we daar op te wachten?
Ik snap heel goed dat een verpleegarts met twee gedachten zit. Zo lang er geen andere medicatie is om deze mensen te behandelen zal medicatie als haldol gegeven blijven.
@Guppy
Ik heb het niemand horen zeggen, ik twijfel over jou uitspraak 'Er wordt gewerkt met laag of niet opgeleid personeel die geen kaas hebben gegeten van het ziektebeeld' Ik denk dat deze uitspraak gebasseerd is op niks. Ik denk dat het in de nabije toekomst wel eens zou kunnen gaan gebeuren. Omdat het niet echt aantrekkelijk is om hier te gaan werken.
Ja, de mantelzorger word in de toekomst alleen maar belangrijker. Maar dat vrees ik al heel lang. Als er snel niets gebeurd dan bestaan er binnenkort geen gesloten afdeling meer zijn en dat we thuis voor onze naasten mogen gaan zorgen.
Een ding is echter wel duidelijk, het is een onwerkbare situatie en de veilig van bewoners/clienten staan zwaar onder druk. We mogen deze medewerkers dankbaar zijn dat ze willen werken met deze mensen.
@blomke veel sterkte toegewenst voor de komende tijd het lijkt wel of die huizen een aandeel hebben in de haldolfabriek!
Het is treurig zo onze ouders aan hun einde moeten komen het is een besloten gemeenschap waar ,,verzorgenden,,bepalen of en hoe agressief een patient is en familie staat machteloos.
Je mag mijn e-mail adres opvragen bij het programma ik geef daar toestemming voor kun je mij prive mailen .
De dosage Haldol is vaak niet eens bijgehouden. Onopgeleiden dragen dit gif in hun zak en in haast kan soms hetzelfde patient twee doseringen geven. Ik heb dit zelf gezien.
Ook op dagen van personnels' tekort krijgen patienten standard een overdosis.
Hoogste tijd om daar de breinomgevingsmethodiek van dr. Anneke van der Plaats te introduceren. Het is een methode die kan bijdragen om agressie en onrust bij dementerenden te verminderen. En daar heb je echt niet meer personeel voor nodig. Lees het boekje eens "de wondere wereld van dementie". Er gaat een wereld voor je open waar je als verzorgende ook veel meer voldoening in je werk van zult hebben.Het welzijn voor een dementerende staat voorop.
Mijn vader was opgenomen op een gesloten afdeling. Hij dementeerde door een hersenbeschadiging, waarschijnlijk opgelopen door de behandeling tegen longkanker. Zijn hersens werden preventief bestraald.
Hij snapte de hele situatie niet en verzette zich soms. Was vaak bang. Volgens de verpleegarts was o.a. Risperdal de oplossing. Mijn vader kreeg door de medicatie waanideeën en hoorde stemmen. Oplossing? Hoeveelheid medicatie werd aangepast. Uieindelijk zat hij de hele dag bewegingsloos in zijn rolstoel, werd incontinent, viel vaak uit bed, had diverse keren een ernstige luchtweginfectie. Op mijn bezwaren tegen de medicatie werd gereageerd dat ik daar niet genoeg van wist en dat ze echt nodig waren. We wisten er inderdaad niet genoeg van. Ik verloor "alleen maar" mijn vader. Ik zet nooit meer een voet in het verpleeghuis als ik het kan voorkomen.
De medicatie? Helpt het personeel meer dan de cliënt. Zombies worden gecreëerd en wij? Wij laten het toe..... wij hebben er immers geen verstand van.
Ik werk al 25 jaar op een dementenafdeling met hart en ziel.En ik ben zó boos als ik die negatieve dingen lees over ons als verzorgende..Natuurlijk zijn er altijd slechte collega's in de zorg,mensen die geen hart hebben voor de cleinten.Maar weet men eigenlijk wel hoe het voelt om als verzorgende geslagen,bespuugd,handtasstelijk betast enz te moeten worden??De dingen die je soms moet ondergaan als je een agressieve of onrustige client verzorg?? Je laat het toe,je probeerd te helpen om een manier die menselijk is maar die dingen lukken heus niet altijd!! Ik kan met een gerust hart zeggen dat wij alles proberen op onze afdeling om de agressie en onrust die onze clienten hebben, op een zo liefdevolle en goede manier proberen op te lossen..Maar soms kun je gewoon niet anders,soms zijn ook onze middelen en goede bedoelingen niet dé oplossing. En ook wij hebben diverse curssussen van Anneke van der Plaats gekregen om op een andere manier met deze clienten om te gaan maar het probleem is daar niet altijd mee verholpen,bv omdat het soms gewoon niet werk die benadering,dat lichtje,die muziek enz. Maar ook vaak omdat er niet genoeg personeel is die 1 op 1 bij deze client kan zijn..Natuurlijk heeft de methode van Annke vele goede dingen gebracht,een andere kijk maar niet alles helpt nu eenmaal..helaas!! Het echte probleem vind ik,ligt bij al die bezuinigingen die door de politiek in de zorg worden doorgedrukt.Ik denk dat sommige mensen die negatief over ons als verzorgende/verpleegkundige spreken maar eens een weekje mee moeten lopen en dat ze dan pas eerlijk kunnen inzien dat het niet altijd de schuld is van de verzorging..Het is hard werken en dat doen vele van ons voor dat mager loontje met liefde en plezier..Wat mij en mijn collega's het ergste vinden is niet de agressie en de onnrust van de clienten maar het onbegrip hiervan Wij zien de machtelooshied van een agresieve en onrustige client,het verdriet enz.. en dat doet ons ook heel veel pijn en verdriet maar dat word niet gezien. Alleen de negatieve dingen komen steeds naar boven als commentaar op de zorg..Ik wou dat ik mijn locatiemanager zou ver zou krijgen om eens te komen filmen bij ons op de afdeling..dan zouden wij eens kunnen laten zien met hoeveel liefde wij voor onze clienten zorgen hoeveel verdriet het geeft als we machteloos moeten toekijken,hoeveel verdriet we hebben bij een sterfgeval van een van onze clienten,hoe wij gefrusteerd raken van regels en wetten die ten koste gaan van onze clienetn,hoe wij een stapje harder lopen of een extra dag terug komen om te zorgen dat onze clienten toch op tijd uit bed kunnen komen,hoe wij meehuilen als een client verdrietig is,hoe wij tegen de muur oplopen,hoe wij moeten aanhoren dat de beste stuurlui aan wal staan met al hun zogenaamde oplossingen enz.In de toekomst zal het probleem agressie alleen maar erger worden omdat naarmate de jaren doorgaan de mensen steeds mondiger zijn geworden en dus krijg je in de komende jaren steeds meer agressie en onrust..Dus voor al die collega's die in de zorg werken heel veel sterkte..want wat je ook doet of zegt het is altijd de schuld van de verzorgende!!! En dat doet zooo veel pijn...maar ondanks dat gaan we gewoon door om goed proberen te doen voor al die clienten die onder onze handen komen..meer kunnen wij niet doen...met liefde en plezier voor onze clienten zorgen met één hand op onze rug maar met een hart dat overloopt van goede wil !!!!.
Helaas bekende verhalen. Alternatief? kijk op www.villakeizerskroon.nl , al 2 jaar fixatievrij en zonder psychofarmaca en sedativa !
Mijn vader is dementerend en verblijft sinds drie jaar in een verpleeghuis in Nijmegen. Meteen na opname kreeg hij al veelvuldig rustgevende en anti psychose middelen toegediend, mijn vader is niet agressief maar soms onrustig. Hij werd hij opgesloten op zijn kamer onder het mom van "prikkelarme" therapie, wij als familie troffen hem daar meerdere malen totaal ontredderd en in paniek aan.Ook is hij zeer recent door een verzorgende mishandeld. Vervolgens brak hij zijn heup na een val onder invloed van valgevaarlijke slaapmedicatie die hij zowel overdag als 's nachts krijgt toegediend. Nu zit hij totaal gedrogeerd in een rolstoel. De medicatie is opgeschroefd tot doseringen waarmee palliatieve sedatie wordt toegepast. Hij wordt als incontinent beschouwd en er wordt niets met hem ondernomen. Als hij ondanks alle medicatie nog onrust toont wordt hij alleen in een donkere kamer gezet met een zo nodig medicatie! Muziektherapie, lichttherapie, bezigheidstherapie....daar is geen geld voor in dit verpleeghuis. Ik vind de toediening van grote hoeveelheden medicatie om patienten rustig te houden omdat er geen tijd of geld is voor goede zorg, voldoende aandacht en het toepassen van alternatieve therapien een GROOT schandaal. En het "we kunnen niet anders" wat we van de verzorgenden en arts keer op keer te horen krijgen een zeer laf excuus!!! De verzorgenden zijn veelal zeer laag opgeleid en er is veel verloop.
Ik denk dat de aanpak bij Uw vader juist in het allereerste begin minder gelukkig is geweest. Hij was toch zeker niet onhoudbaar. Dan moet je hem voorlopig niets aan medicatie geven, want juist medicatie lijdt vaak tot onrust. Een uitzondering moet ik maken voor delirante patiënten, die moet je goe onderzoeken en met medicatie proberen te verbeteren. Delier is een ernstige, bedreigende toestand, met name voor de patiënt zelf. Kies dan voor haldol in een flinke dosering.
ik werk op een afdeling met zorgvragers met beschadigde hersenen, lees dementiaal beeld. Nu wij ons erg richten op de beleving van de zorgvrager hebben we op een hele mooie en professionele manier contact met de zorgvrager. Dit alles heeft begeleiding gekregen van www.aandachtvoordementie.nl Zeker de moeite waard voor elke zorginstelling.
Mijn dementerende moeder woont bij me in en ben niet van plan om haar naar een rusthuis te doen. Ze is 93 en geniet nog van dagelijkse dingen vooral van uitstappen.
Ik sta er alleen voor en wilde er een weekske tussenuit. Toen heb ik kortverblijf ingeschakeld voor een week.Had ik dat maar nooit gedan! Sinds dat kortverblijf vertoont ze dool en agressief gedrag.
Nu zijn we een half jaar verder en steeds worden de periodes korter waar ze redelijk vrij van agressiief verdrag is. Steeds wil ze terug naar geboortedorp naar haar moeder en vader (die 46 jaar 69 jaar dood zijn).
Soms ga ik daarin mee en ga met de auto naar het kerkhof. Nadien nam ik foto's en leg het op het tafeltje. Dat hielp maar sinds vorige week niet meer.
Na een serieuze woedeaanval die startte met ABN-taal en doorratelen en onmogelijk tussenkomen hebben we de dokter wacht opgeroepen. Na meer dan een uur kreeg hij de medicatie toegediend. 's Anderdaags is moeder opgenomen voor observatie om de geschikte medicatie te vinden. Vandaag vernam ik dat ze de meest agressieve vorm van dementie heeft en dat ze alleen nog in Munsterbilzen terecht kan.
Zijjn er lotgenoten die deze situatie meemaken en hoe ervaren zij het? Hoe pakken zij het aan en hebben ze er vrede mee?
reacties welkom op neeuwwit_1959@hotmail.com" rel="nofollow">sneeuwwit_1959@hotmail.com
Ik ben het zo eens met u.
Ik heb mijn moeder weggehaald uit een verpleegtehuis waar ze 19 pillen per dag kreeg.
Toen ze bij mij was kreeg ze er nog maar 2. Ik heb haar leven gered. Het ergste is dat ze in de lichtenberg zeiden dat de dokter die de pillen voorschreef een hele goede dokter was!
ze weigeren om in te zien dat ze niet goed bezig zijn.
Ik noem het dan ook de ZORGMAFFIA
HAAL JE VADER DAAR WEG !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Ik verzorg mijn dementerende vader al 7 jaar lang in zijn eigen huis met mijn moeder samen.een paar jaar terug was mijn vader erg onrustig sliep s"nachts niet dus na een aantal gesprekken met het verpleeghuis hebben we mijn vader alleen voor het weekend op laten nemen om twee nachten in de week dus alleen 2x in de week nacht opname zodat mijn moeder 2x in de week s"nachts door kon slapen en tot rust kon komen.Eerste week ging goed ik bracht hem zelf stopte hem zelf daar ook in bed en s"ochtends werd hij gebracht met een busje.De tweede week was het zelfde alleen toen ik belde hoe het met hem ging hoorde ik dat hij niet wilde slapen en dat ij onrustig was vroeg ik of ik langs moest komen nee dat was niet nodig we gaan hem zo weer in bed stoppen het komt wel goed werd er gezegd.Dezelfde nacht werd mijn voicemail ingesproken ik wilde eve n doorgeven dat uw vader mij iets probeert te vertellen maar ik begrijp hem niet zo goed daarom dat ik even belde er is niets ernstigs aan de hand en werd opgehangen.om rond 8 uur kregen we weer een telefoontje van u moet uw vader komen ophalen hij is vannacht van zijn bed gevallen en heeft een schouder breuk.We wisten niet wat we hoorden.Ik was daar om rond 9.00 uur tot die tijd heeft mijn vader in een rolstoel moeten wachten op mij zodat hij vervoerd kon worden na het ziekenhuis ze hadden een morfine gegeven voor de pijn werd er gezegd.In het ziekenhuis waren de artsen verbaasd hij had geen schouderbreuk maar een pols breuk die helemaal verkruimeld was door het ongelukkige val van zijn bed.Ik heb een gesprek aangevraagd met de arts waarom hij dat niet kon inzien tussen een schouder en pols breuk ze konden alleen hun excuses aanbieden meer niet en waarom moest hij zo lang wachten op mij hij kon ook meteen na het ziekenhuis vervoerd worden dat was meeer dat er een vertouwend persoon bij hem moest zijn belachelijk gewoon hij ging daar heen met een rolator en kwam weer thuis met een rolstoel.En verpleeghuis nou echt niet nooit meer maak ik zo een foutje.Mijn vader probeerde die nacht zijn pijn te vertellen maar de verpleegkundige kon hem niet begrijpen wat hij probeerde te zeggen rampzalig gewoon!!!!!
Als je zelf in de zorg werkt, ben je blij dat de mensen medicatie krijgen voor agressie. Ik ben het ook zat als hulpverlener mishandeld te worden!
Plaats nieuwe reactie