Feit of fictie: Kunnen wij leren van de Franse manier van opvoeden?

Hoeft niet perse aan autoritaire stijl te leggen. Heeft te maken met beschaving, respect en sociale vaardigheden bij brengen. Simpel door het goede voorbeeld te geven. 

Gewoonweg beginnen met alle risicogroepen doorlichten op hebben van gezag over kinderen.

Tenslotte zijn er duizenden kinderen waarover per automatisme gezag wordt gegeven aan ernstig borderliners-vrouwen zelfs nota bene!

Gevolg een overvolle Jeugdzorg een ggz die volloopt met gedragsgestoorde jeugdigen en erger en nog niet wakker geachte politici?

En Jeugdzorg die donders goed weet dat wanneer Familierechters gewoonweg niks controleren aan verweerschriften vol valse verklaringen in zaken, en kinderen worden daarna vervreemd veelal van eigen vaders daders meest moeders-vrouwen c.q. familie ervan dat kan ook nog,

moest zich te barsten schamen ook omdat ze dat verzwijgen vaak en dan is het "te laat".

Verziekte kinderen en tientallen jaren ellende voor medemensen. Dat werd veroorzaakt en veelal opzettellijk.

Volkomen medeplichtig aan die ernstige vorm van letterlijke kin dermishandeling want dat is dat. (Gardner, Hoefnagels etc).

Beste,

Hoe noemt de interviewster van het eerste reportage over 'opvoeding'

Alvast bedankt

Met vriendelijke groet

Ik woon en werk in Frankrijk, ik herken niets van wat die amerikaanse mevrouw beweert.We hebben hier een restaurant en de franse kindjes eten zelden hetzelfde als de volwassenen, ik vind ze eigenlijk moeilijk wat eten betreft komt veel terug naar de keuken. En hun gedrag laat vaak te wensen over, inderdaad veel ouders grijpen niet in. Ze worden hier net zo verwend als in Nederland, net zoals er ook ouders zijn die wel consequent opvoeden. Mevrouw baseert zich op een paar families lijkt me. Onze ervaring is dat kinderen hier in Frankrijk meer als prinsjes en prinsesjes behandeld worden dan in Nederland.

Groetjes

Ciska

Ervaringsdeskundige

Dat is Evelien Vehof

Het boek over de Franse opvoeding dient alleen om de spanningen in de Amerikaanse opvoeding aan te tonen en te relativeren. Verder klopt er niets van, kan ik als Frankrijkkenner zeggen. Inderdaad, Franse kinderen zitten langer aan tafel en eten hun bord leeg. Althans in vergelijking met Nederlandse kinderen. Eten is een centraal thema in de Franse cultuur en van jongs af aan worden kinderen daarin betrokken, ook op school. Ze hebben dus gewoon meer oefening. Maar ze zitten echt geen 3 uur aan tafel, rennen als ze klaar zijn met eten met elkaar gewoon rond en vallen om half twaalf `s avonds ergens doodmoe in slaap, worden dan van de bank of grond geplukt en in bed gelegd. Wat mij betreft niet iets wat ik zou overnemen. 
Het is heel goed en leerzaam om naar andere culturen te kijken, om te zien dat het ook anders kan en om je eigen waarden en kortzichtigheden te relativeren. Maar laten we het nou ook weer niet idealiseren en vooral beseffen dat de manier van opvoeden verband houdt met de gehele cultuur.

beste reageerders, als uw reacties voorbeelden van de nederlandse stijl (hebben we die wel? dit is bij voorbaat 'n onzinnige generalisatie vlg mij) zijn, dan is er misschien inderdaad iets van waar dat we in nederland wel erg gemakzuchtig zijn en dan vooral naar onszelf (en dan zeer waarschijnlijk ook naar onze kids), want de formuleringen vd reacties zijn ZO ENORM SLORDIG... en slordige teksten betekenen in feite slordige gedachtes (als het al -laat staan samenhangende- gedachtes genoemd mogen worden). Dus laten we eerst 'ns naar ons eigen gedrag als volwassenen kijken en welk voorbeeld dit biedt.... Hoe onbehouwen gedragen wij ons op straat, hoe consequent zijn we naar onszelf?

Laten we naast kinderen ook eens naar ons gedrag tav honden kijken, die we in grote getale ook niet weten op te voeden. De hondenfluisteraar Cesar biedt vlg mij 'n buitengewoon boeiend perspectief v opvoeden; tenslotte zijn kids in verregaande mate ook zoogdieren en kunnen de resultaten bij onze huisdieren waarschijnlijk veel zeggen over onze interactie als volwassenen met opvoedingsvraagstukken (om toch enige generalisatie te maken). Kortom tijd voor 'n boek: "de hondenfluisteropvoeding!" Nu alleen de vraag wie dit samen met mij wil schrijven, want anders is het weer 't zoveelste boek met de mening van 1 persoon (en dan meestal van vrouwen, zoals nu ook weer 'n programmaMAAKSTER... waar blijven mijn mede-vaders, want als 't mannelijke auteurs betreft, dan zijn 't weer 'wetenschappers'.

Het belangrijkste waar ALLE kinderen op de hele wereld om vragen (nee, om SCHREEUWEN) is: duidelijkheid en grenzen ipv alsmaar praten en 't achterwege blijven van doorvoeren van -wel- aangekondigde consequenties... en dat is precies wat we van Cesar kunnen leren. Het is dus vooral dat WIJ als volwassenen vaak TE LUI (korte termijn gemakzucht) zijn om de aankondigde maatregel/consequentie/straf ook daadwerkelijk uit te voeren, we kijken dan nog maar even de andere kant op bij 'n overtreding/schrijding. Ik vind het LUIheid, LIEFDELOOSHEID en kindermishandeling dat we kinderen zo weinig grenzen geven en ze alles maar zelf laten uitvinden (en ik ben links, geen kind van anti-autoritaire ouders die nu denkt iets te moeten compenseren).

De voorbeelden uit de franse "keuken" zijn in feite voorbeelden van verschillen tussen KLASSE/rangen/standen, hogere tegenover lagere cultuur, ook al is dit tegenwoordig vloeken in de kerk van de 'democratische' samenleving. Die franse mevrouw in Nederland met haar keurige kinderen leek me geen mevrouw doorsnee en kan dus nooit 'n maat zijn voor HET succes van DE franse methode. Die methode is HOOGUIT geldend voor de hogere klasse. Met de vrouw weer als hoofdopvoeder, het eten kokend, maar maakte ze het huis ook schoon of was daar 'n werkster voor? Wat dat betreft was de meest relevante opmerking in het programma dat franse ouders toch wel erg zichzelf centraal stellen... ofwel het komt niet uit de lucht vallen dat Frankrijk La Grande Nation is (zelfs nog boven de USA en die vindt zichzelf al het beste, waarbij het franse narcisme eindelijk wat doorbroken wordt door de realiteit dat niet iedereen in deze wereld frans spreekt...). De wijze van opvoeden is bijna altijd 'n spiegel vd verhouding burgers/Staat (wij nederlanders polderen, zowel in de opvoeding als de politiek, de russen zoeken alsmaar 'n sterke man want die is thuis ook zelden te vinden want dronken, de zweden doen net alsof er geen verschil is tussen mannen en vrouwen en zo ook met de egalitaire overheid, de duitsers willen op elk niveau gezag maar wel binnen marges, de belgen hebben hun patron ook al zit die in de kroeg en zijn de burgers intussen katholiek anarchistisch, ofwel knijpen de katjes in 't donker etc). Een andere opmerking over opvoeden de franse slag: er wordt met GEEN woord gerept over het -openlijk- slaan van kinderen ter 'correctie' op menig camping in Frankrijk, dat ik al te vaak mocht zien en heel wat meer dan op vergelijkbare nederlandse campings... dan toch maar liever de -te- ver doorgevoerde onderhandelingen met kinderen...

Oh ja, dan nog iets voor de programmamaakster... als je die man van J/M gewoon laat zeggen dat in Frankrijk de criminaliteit hoger is... dan biedt je platform voor ongefundeerde onzin (en word je mede verantwoordelijk voor dit soort onzin). Wat is meer? Absoluut of percentueel? Hoe valt dit te zien in de context dat La douce France 'minder welvarend' is (BNP pro capita wat voor dit doel 'n wel inidicatieve en dus bruikbare maatstaf is, wat ik zelden kan zeggen over 'economische' cijfers, zelf econoom zijnde zeg ik dat economen nergens verstand van hebben en al helemaal niet van economie, want dat hebben ze de laatste 10jr ruim bewezen, laat politici bij 'economische beslissingen' voortaan luisteren naar filosofen en sociologen, minstens zo effectief)? Want hoe 'armer' hoe meer criminaliteit... niet omdat die mensen crimineler zijn, maar hun gedrag door die extra stress en problemen wel..., want als je niks te eten hebt ga je stelen, ofwel in Frankrijk is er waarschijnlijk inderdaad meer criminaliteit, maar wel omdat er meer armen zijn, die bovendien door de almachtige en alom aanwezige franse Staat al in de prullenbak zijn gegooid (misschien raar genoeg naast desastreus, tegelijk maar beter ook, want 'n Staat kan maar zeer beperkt problemen oplossen). In feite is dit element opnieuw de uitdrukking van het (ouderwetse?) verschil in KLASSEN, zoals reeds hierboven aangedragen. Maar ja, dat is waarschijnlijk teveel aan kennis en inzicht gevraagd van TVmakers, die zelf opgevoed zijn in deze (schijn)egalitaire onderhandelingspolder... Toch met dank voor het aan de orde stellen (al is het dus in mijn ogen wat onbeholpen) van dit belangrijke thema (dat ook zal bepalen of China die wereldmacht zal worden die we nu schijnen te moeten vrezen, met al haar toekomstige een-kind-prinsen en prinsesjes, wat ook 'n boeiend programma met 'n leuke reis naar China voor de makers kan opleveren... 't is maar 'n ideetje LOL).

mvgroet (en geen groeten, want dat is weer zo'n voorbeeld van slordig formuleren wat iedereen klakkeloos van elkaar overneemt), jozef

De geinterviewde pedagoog in de documentaire, zei het al heel helder dat we als opvoeders veelal te laat  intervenieren. De schrijver, voorgaand aan mijn reactie, refereert ook aan dit gegeven ('hondenfluiteraaropvoeding' in zijn stuk. Zoals gezegd zouden ouders zich veelal schuldig voelen en zich afvragen of ze wel het juiste doen naar hun kinderen (dat naar alle waarschijnlijkheid over hun 'eigen kind deel' gaat). Ouders zijn 'lost' en daarmee de kinderen ook. Ze 'zwemmen', en dat is vooral verdrietig om waar te nemen. Ik heb deze constatering als ouder van drie kinderen inmiddels vrij goed 'in beeld' gekregen. Dit brengt als resultaat dat ik grenzen eerder aangeef en (zo nodig) de moeite neem met mijn kinderen te kijken naar het disfunctionele gedrag en (zo nodig)consequenties aangeef. Je kunt jezelf bijstellen, in de correctie naar je kinderen gaanderweg, en ook terugkomen op een eerder gekozen interventie is mogelijk! Het geven van grenzen en duidelijkheid, laten zien in voorbeeldgedrag, geeft congruentie, dat kinderen en volwassenen behoeven.