Stop maar met ontwikkelingshulp. Je hoort het steeds vaker. Maar wat betekent dat bijvoorbeeld voor kinderen in Oeganda die van hulp afhankelijk zijn? In de Week van het Kind, een actie van de samenwerkende kinderhulporganisaties, portretteert Altijd Wat drie kinderen in Kigungu, Oeganda. Aidah van 10, Kenneth van 13 en Josef van 14 jaar. Alle drie komen ze uit gebroken gezinnen en worden ze op lokaal niveau ondersteund.
Dag,
Ik heb net de uitzending over Oeganda gezien. Erg mooi. Hebben jullie een rekeningnr om het project te steunen?
Groet, Anne Marie van der Kolk
Geachte mevrouw Van der Kolk,
Als u inderdaad graag geld zou willen overmaken voor kinderen in Oeganda, die leven in een situatie zoals de drie gezien in de reportage van Altijd Wat (ouders verloren door Aids, in de steek gelaten door moeder, (te) weinig geld voor onderwijs e.d.), wil ik u zeer vriendelijk verzoeken ook eens te kijken naar de website van de nederlandse stichting Kaja Foundation (www.kajafoundation.nl). Deze stichting is opgericht door twee Nederlanders die nu in de Oegandese hoofdstad Kampala wonen en zich volledig inzetten voor de kansarme en kwetsbare kinderen daar.
Een van hun nieuwe projecten waarvoor ze uw financiele steun hard kunnen gebruiken is Kaja Nafasi Family Home: een huis dat tijdelijk opvang biedt aan kwetsbare kinderen in Oeganda. Het gaat om kinderen van 0 tot 5 jaar die crisisopvang nodig hebben. Het doel is om binnen acht maanden voor deze kinderen een nieuw warm en veilig thuis te vinden.
Een ander project waaraan zij werken is de bouw van Bulamu Children's Village, een kinderdorp voor straat- en weeskinderen. Op dit moment wonen daar zo'n 300 kinderen in maar 6 huizen. Afgelopen december t/m februari zijn wij met drie team van zo'n 15 man vanuit Nederland naar Oeganda geweest. Elk team heeft in twee weken tijd twee nieuwe huizen bijgebouwd. Er staan nu dus 12 huizen.
Ik heb daar zelf zelf mogen ervaren hoe ongelooflijk bijzonder die Oegandese kinderen zijn, maar ook hun schrijnende en vreselijke verhalen mogen horen over hoe zij hun ouders hebben verloren, o.a. door Aids of gewoonweg als grof vuil op straat zijn achtergelaten door hun moeder, die getrouwd is met een nieuwe man die haar kinderen niet accepteert.
Ik (en al de mensen in/uit Nederland die al betrokken zijn of zijn geweest bij Kaja Foundation, en zeker onze de bouwteams!) kan u garanderen dat wanneer u uw geld doneert aan Kaja Foundation, uw geld ook ECHT op de juiste plek terecht komt en wordt besteed aan alles wat te maken heeft met het helpen van de kinderen in Oeganda.
Bekijk de website! www.kajafoundation.nl
Met vriendelijke groet, Nienke Lemstra.
Ja, inderdaad een mooie reportage. Ik zou de portemonnaie ook trekken, ware het niet dat Uganda vorig jaar trots heeft aangekondigd dat het voor 744 miljoen dollar een aantal zeer geavanceerde Russische gevechtsvliegtuigen heeft gekocht die ze ook nog niet eens zelf kunnen vliegen!! Het geld zou komen uit de Britse en Franse oliegelden. Dan lijkt het mij dat de prioriteiten verkeerd liggen. En dan trek ik uiteraard de portemonnaie ook niet meer. Jammer voor die kinderen, maar ik denk toch echt dat ze bij hun eigen regering aan moeten kloppen.
Helaas zijn er bij ons ook mensen die de voedselbank nodig hebben terwijl die rijke lui in de regering zeggen dat er geen armoede bestaat in Nederland. Dus om die arme kinderen dan maar niet te willen helpen? Die kunnen er ook niets aan doen dat hun regering hen niet helpt.
Geweldige, prachtige documentaire. Goed om problematiek in arme landen vanuit het leven van enkele kinderen te laten zien. En om zo de zin van ontwikkelingshulp te onderstrepen. Erg inspirerend. Complimenten aan de makers en de redactie!
Caroline
De reportage: Drie portretten van kinderen in Oeganda heb ik bekeken. En weer krijg ik het gevoel dat het een onderdeel van de lobby van de organisatie's, achter die ontwikkelingshulp is.
De reportage, met een overdaad aan leed zieligheid verteld niets over de kwaliteit van ontwikkelingshulp en zijn geldverslindende organisatie's.
Ik kom zelf uit een rijk westersland (NL) waar zelfredzaamheid door burocratie, ver te zoeken. Ook verblijf ik 3 maal per jaar minimaal een maand in de derde wereld landen. Maar verbaas me telkens weer hoe daar de zelfredzaamheid gewoon in de gene zit van die mensen.
Waneer men op de diverse sites van de hulporganisatie gaat kijken dan zal je ervaren dat deze organisatie's erg ondoorzichtig zijn. Men wordt overweldigd door een muur van algemeenheid en wazige referenties. maar het echte wat en hoe laat veel te wensen over. Vaak is er niet eens de mogelijkheid om te reageren of om vragen te stellen. Wel word je de mogelijkheid gegeven om te doneren.
Op mijn reizen kom ik lokale organisaties tegen die geen website hebben en geen grote organisaties zijn. Die ook niet lopen te leuren over het geven van een donatie. Die steun ik dan met heel mijn hart.
Over 100 jaar kan deze reportage weer uitgezonden worden als er niet snel een andere koerst wordt gevaren door de gevestigde hulp- organisatie. Want we hebben het in dit geval over een hulpindustrie, Waar veel en veel geld in omgaat.
Plaats nieuwe reactie