Vrijdagavond een reportage over ‘tijgermoeders’. Amy Chua, een Amerikaans-Chinese hoogleraar, noemt zichzelf tijgermoeder en is de aanstichter van een verhitte discussie over opvoeding wereldwijd. Amy Chua pleit in haar controversiële boek ‘Strijdlied van een tijgermoeder’ voor een harde, prestatiegerichte opvoeding. Altijd Wat had een exclusief interview met Chua en gaat in op de vraag of ook Nederland tijgermoeders nodig heeft.
“Als je kinderen vraagt wat ze het liefst willen, dan kijken ze de hele dag tv en eten ze snoep”, zegt Amy Chua in Altijd Wat. Volgens haar geven westerse ouders veel te snel toe aan hun kroost. Chua zelf deed het anders, maar het resultaat was wel dat ze bijna het contact met haar tweede dochter kwijtraakte.
Het is gemakkelijk om haar boek af te doen als de beschrijving van een vreselijke opvoedmethode van een ouder die alleen wil kunnen pronken met kinderen die op hoog niveau presteren. Maar ook in Nederland zijn veel ouders ontevreden over de manier waarop kinderen worden opgevoed, met slechte prestaties als gevolg.
In een recent verschenen rapport concludeert het Centraal Plan Bureau dat de daling in de kwaliteit van het onderwijs in Nederland schadelijk is voor onze economie. Het politieke streven om tot de internationale top-5 te gaan behoren, lijkt onhaalbaar geworden, nu Nederland zich zelfs niet meer tot de top-10 mag rekenen. Als ‘toppresteerder’ prijkt steevast Azië, dat ons voornamelijk op het gebied van wiskunde en taal aan alle kanten inhaalt. Altijd Wat gaat dieper in op de vraag of de Chinese aanpak een lichtend voorbeeld moet zijn voor Nederland.
Amy Chua is er zelf al achter gekomen dat haar opvoedmethode net zo goed zwakheden heeft als alle andere. Bovendien is geen kind gelijk aan een ander kind, het is daarom gewoon niet te voorspellen hoe kinderen op een bepaalde - vooral een extreme - opvoeding zullen reageren.
Er is natuurlijk nog iets anders. Alle sublimatie van onze kinderen is, net als concurrentie en competitie tussen personen of maatschappijen, gericht op excelleren ten opzichte van andere mensen, bedrijven etc. Er gebeurt hier niets anders dan het steeds hoger van de concurentielat.
Door zelf beter te worden wordt de positie van een ander slechter en op die basis gestoeld worden jouw kansen beter. Omdat de kansen van een ander minder worden! Is dat niet een beetje een dwaze gedachte?
Op het moment dat de lat hoger komt te liggen (als we ervan uitgaan dat je je kinderen naar hogere prestaties kunt drillen), moet iedereen hoger gaan presteren om nog mee te kunnen. Dit is een wat zieke gedachte die in een doodlopende steeg eindigt.
Denk aan een stadion waar we eerst allemaal kunnen zitten. Echter, doordat er iemand slecht ziet, gaat hij staan, daarachter ziet iemand nu niets meer dus die gaat ook staan en dit zet zich voort tot het hele stadion staat en iedereen dus uiteindelijk slechter af is. Net zo, als we allemaal 'op onze tenen' gaan lopen.
Een veel gezondere methode is die waarbij kinderen/volwassenen de kans krijgen om zichzelf te ontdekken en hun talenten te ontwikkelen, zonder al te veel dwang, maar wel met begeleiding om daarbij te helpen.
We moeten ook leren 'alle' eigenschappen ten volle te waarderen, dan is er minder achterstelling van bijvoorbeeld beroepsgroepen en hebben meer mensen het naar hun zin. De totale prestatie van de natie (en verder) neemt dan toe door tevreden mensen. Probeer een gemiddelde advocaat maar eens een auto te laten repareren.
Goeden avond,
De manier waarop deze mevrouw heeft geprobeerd haar kinderen op te voeden maakt ze geen betere volwassenen. Met fatsoenlijke normen en waarden.
Om een goed en integer persoon te kunnen worden heb je sturing en regels nodig maar ook een beetje zelfontplooing.
In mijn beleving kun je een kind en met name een puber (13 t/m 17)niet je eigen wil opleggen. Dit gaat altijd botsen. Niet alle kinderen zijn onhandelbaar in deze leeftijd maar veel willen graag zelf het leven ontdekken en dat gaat met vallen en opstaan. Door altijd je eigen zin door te drammen zal een kind zich van je afkeren. Geef ze een beetje ruimte maar stel ook duidelijke grenzen. Dan krijg je mensen die prettig zijn in de omgang.
Daarbij komt dat elk kind anders is en anders in elkaar zit. De een is onderdanig en de ander opstandig. Iedereen heeft zijn eigen gebruiksaanwijzing. En elk kind heeft zijn eigen aanpak nodig. Zo zullen 2 of 3 kinderen in een gezin alle drie een andere aanpak nodig hebben. Maar de basis dient hetzelfde te zijn.
En voor wat betreft uitblinken in iets. Als een kind talent heeft in iets dan komt dat er snel genoeg uit en kun je het stimuleren. Maar als het er niet in zit kun je het er ook niet uithalen. Tallent openbaart zich ook wel op latere leeftijd.
Kinderen zijn vaak het gelukkigst als ze gewoon hun eigen ding kunnen doen. Dat wil niet zeggen dat ze niet hoeven te luisten of niet doen wat er van ze wordt gevraagd.
De moeilijkheid met opvoeden is de balans te vinden in wat kan nog en wanneer ga je over een grens.
Ouders die hun kinderen naar privescholen sturen met het beste onderwijs hebben gekozen niet de pijnlijke confrontatie met zich zelf aan te gaan als het wat slechter met hun kind gaat op school. Want dat kan niet. Er wordt altijd op deze kinderen gelet. En het is makkelijk je kind kan niet verzuipen in een leerfabriek. De leraar is dan ook opvoeder.
Het is erg interessant om hierover te praten.
Dit is mijn bijdrage aan dit onderwerp.
Jola Voerman
Het enige wat je als ouder echt aan kinderen kunt meegeven is vertrouwen dat ze zelf goede keuzes in het leven zullen maken.
Bas Haring uitnodigen om over opvoeding van kinderen te praten terwijl hij zelf geen kinderen heeft. Belachelijk wat hij zei allemaal. Hoop tieners maken hun mbo, hbo of universiteit af tegenwoordig zonder dat ze de simpelste spellingregels kennen. Geen wonder dat Nederland steeds verder en verder achteruit gaat in de lijst met landen met de beste opleidingen. Vraag maar aan iemand die al 25 jaar zit in het onderwijs of de kwaliteit van opleidingen niet achteruit is gegaan is Nederland. Mevrouw Chua heeft alleen gefaald, door haar kinderen ook de leuke dingen van kind zijn te verbieden, zoals sleepovers. Verder heeft ze in alles gelijk. Het zou juist goed zijn als ze de kinderen ook compenseerde met sleepovers als ze weer eens binnen komen met een 10. We mogen heel wat van haar leren hier in Nederland.
Complimenten voor de uitzending over het onderwijs en de tijgermoeder. In het begin, moet ik toegeven, gingen mijn tenen een beetje krommen, maar de heldere reactie van Bas Haring maakte alles ruimschoots goed. De genuaceerde argumenten, die hij gaf, hoor en lees ik helaas zelden of nooit in de media. Kortom, een verademing. Ik zit nu 22 jaar in het onderwijs en ik ben er niet van overtuigd dat De Kwaliteit van Het Onderwijs gedaald is. Hooguit op bepaalde onderdelen, maar zeker niet op andere onderdelen. (En ja, ik overhoor mijn kinderen regelmatig.)
Geachte dames en heren, wat mevrouw Amy Chua heeft gedaan met haar kinderen is ronduit kindermishandeling. Je kunt dit niet met je kinderen doen! (En ze heeft ook bij haar tweede dochter gezien, dat het niet werkt!)Kinderen dienen in een veilig milieu opgevoed te worden. Een moeder die als een soort dictator te werk gaat en nooit tevreden is, stimuleert het kind niet. Ze zorgt er alleen voor dat het kind een minderwaardigheidscomplex krijgt. Haar oudste dochter kon de druk blijkbaar aan en had genoeg talent (want daar komt het door) om in de muziek zo ver te komen. Ik woon ruim twee jaar in Singapore en zie veel tijgermoeders om mij heen. Op de creche van mijn kinderen (waar het naar Chinese maatstaven nog rustig aan toe gaat) bekritiseren ouders van driejarigen het feit dat er geen werkbladen worden gebruikt, vragen ze zich af of de methode die gebruikt wordt om het alfabet te leren (3 jarigen!!) wel een goede aansluiting biedt naar de basisschool. Laat kinderen spelen en ontdekken waar ze goed in zijn. Stimuleer ze, praat met ze, geef ze duidelijke regels en vooral regelmaat, breng ze op tijd naar bed, laat ze meehelpen in de dagelijkse dingen. Maar laat ze vooral kinderen zijn. Hier in Singapore is het onderwijs fantastisch, kinderen scoren geweldig hoog, ouders drillen de kinderen en zijn niet tevreden met een lager cijfer dan het hoogste. Het is alleen jammer dat de meeste kinderen hier robots zijn. Een gewoon gesprek is bijna niet met ze te voeren. In een klas van 30 Chinesen is het als leraar rustig lesgeven, de kinderen zeggen namelijk niets. Is dat de manier hoe je kinderen voorbereidt op het leven? Veel Chinesen hier hebben niet meegekregen dat er ook nog andere mensen op de planeet wonen. In het verkeer en in de winkel moet je niet wachten op je beurt, want dan sta je er de volgende ochtend nog. Een hartstilstand moet je in Singapore niet krijgen, want de ambulance wordt niet doorgelaten (want IK moet toch ook naar huis!) Als je kinderen van jongsaf aan geen beslissingen laat nemen, dan kunnen ze dat op latere leeftijd ook niet. Als je ze niet bewust maakt van het feit dat er meer is dan jouw persoon alleen, dan maak je een kind tot een asociaal wezen. Het meest geergerd heb ik me over de opmerking van Chua waarin ze haar opvoeding tegenover de "westerse" opvoeding stelt. Volgens haar is dat het tegenovergestelde van wat zij gedaan heeft, namelijk niets doen, het kind alles zelf laten bepalen (en dan "eet het alleen maar snoep en doet het enkel videospelletjes"
. Deze vrouw is wereldvreemd. Er zijn veel methoden tussen deze beide extremen en veel beter voor de ontwikkeling van het kind.
Heel klein kritiekpuntje op de uitzending: de vlag die gebruikt werd op het Singaporese raceautootje is niet die van Singapore, maar van Maleisie. En dat land heeft al sinds 1965 niets meer over Singapore te zeggen!
Met vriendelijke groeten,
Michiel de Jonge
Interessante reportage - ik heb het boek van Chua gelezen en ben er nog steeds niet geheel uit wat van haar te vinden. Op sommige punten is ze absoluut te ver gegaan (en dat geeft ze zelf nu ook toe), maar een heel klein beetje van haar mentaliteit kunnen we in Nederland wellicht wel gebruiken.
Overigens schrok ik enigszins van de Spaanse les op de privéschool: de uitspraak van het woord 'tienes' is echt incorrect...